ಅಕ್ಷರ ಕಲಿಯಲು ಹೋದ ಮಗು ಶವವಾಗಿ ಬಂದ: ಶಾಲಾ ಹಿಂಸೆಗೆ ಇತಿಶ್ರೀ ಯಾವಾಗ
ಬಾಲ್ಯವು ಕಾಲದೊಂದಿಗೆ ಕರಗಿಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ; ಅದು ನಮ್ಮ ಸುಪ್ತ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮೌನ ಮಾದರಿಯಾಗಿ ನೆಲೆಸುತ್ತದೆ. ಬೆಳೆದು ದೊಡ್ಡವರಾದರೂ ಹಲವರನ್ನು ಕಾಡುವ ಅಭದ್ರತೆ, ಅಕಾರಣ ಭಯಗಳು, ನಿಯಂತ್ರಣ ತಪ್ಪುವ ಭಾವನೆಗಳ ಹಿಂದೆ... ಬಾಲ್ಯದ ಗಾಯಗಳು ಮತ್ತು ಕಹಿ ಅನುಭವಗಳ ‘ಟ್ರಾಮಾ’ (ಮಾನಸಿಕ ಆಘಾತ) ನೆರಳಿನಂತೆ ಕಾಡುತ್ತಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಕಹಿ ಸತ್ಯ ಅನೇಕರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂತಹ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಬಾಲ್ಯಕ್ಕೆ ಅಕ್ಷರದ ಬೆಳಕು ನೀಡಬೇಕಾದ ತರಗತಿ ಕೊಠಡಿಗಳು, ಇಂದು ಭಯದ ನರಕಕೂಪಗಳಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವುದು ನಾಗರಿಕ ಸಮಾಜಕ್ಕೇ ಅಳಿಸಲಾಗದ ಕಳಂಕ. ಆಂದ್ರಪ್ರದೇಶದ ವಿಶಾಖಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ ಲಿಟಲ್ ಗಾರ್ಡನ್ ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಹೋಮ್ವರ್ಕ್ ಮಾಡಿಲ್ಲವೆಂಬ ಭಯದಿಂದ ಆರು ವರ್ಷದ ಕಂದಮ್ಮ ಪ್ರಣಯ್ ತೇಜ್ ಬ*ಲಿಯಾದ ಹೃದಯವಿದ್ರಾವಕ ಘಟನೆಯೇ ಇದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿ. ಶಿಕ್ಷಣವೆಂದರೆ ನೈಸರ್ಗಿಕ ವಿಕಾಸ ಎಂಬ ಮೂಲ ತತ್ವವೇ ಮರೆಯಾಗಿ, ಶಿಕ್ಷೆಯ ಮೂಲಕ ವಿಧೇಯತೆಯನ್ನು ಹೇರುವ ದಂಡನಾ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಎಳೆಯ ಜೀವಗಳನ್ನು ಬಲಿಪಡೆಯುತ್ತಿದೆ.
ಸಿಸಿಟಿವಿ ದೃಶ್ಯಗಳು ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟ ದುರಂತ ಸತ್ಯಗಳು....
ಈ ಘಟನೆಯ ಹಿಂದಿನ ಸಂದರ್ಭಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಸಿಸಿಟಿವಿ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ ಎಂಥವರ ಹೃದಯವೂ ಕರಗದೆ ಇರದು. ದೀರ್ಘ ಕುಟುಂಬ ಪ್ರಯಾಣ ಮುಗಿಸಿ ತೀವ್ರ ಸುಸ್ತಾಗಿದ್ದ ಆ ಕಂದಮ್ಮನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು, ಹೋಮ್ವರ್ಕ್ ವಿಚಾರವನ್ನು ಗಮನಿಸದೆ ಶಾಲೆಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದು ಪೋಷಕರ ಕಡೆಯ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯವಾದರೆ... ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಎದುರಾದ ಪರಿಣಾಮಗಳು ಮತ್ತಷ್ಟು ಶೋಚನೀಯ. ತರಗತಿ ಕೊಠಡಿಯ ಮೊದಲ ಬೆಂಚಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಆ ಮಗು ತೀವ್ರ ಭಯದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಾ, ಕೈಗಳನ್ನು ಆಡಿಸುತ್ತಾ, ಹೋಮ್ವರ್ಕ್ ಪುಸ್ತಕ ಹಿಡಿದು ಶಿಕ್ಷಕಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗುವಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಅಳುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮಗುವನ್ನು ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಕರೆದು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಬೇಕಾದ ಶಿಕ್ಷಕಿ... ಮಗುವಿನ ಡ್ರೆಸ್ ಹಿಡಿದು ಒರಟಾಗಿ ಎಳೆದು, ಅಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆಂಬ ಸಿಟ್ಟಿನಿಂದ ಕೆನ್ನೆಗೆ ಬಾರಿಸಿದ್ದಾಳೆ. ಆ ಏಟಿಗೆ, ಒಳಗಿನ ಭಯವನ್ನು ತಡೆಯಲಾರದೆ ಆ ಪುಟ್ಟ ಕಂದಮ್ಮ ಅದೇ ಶಿಕ್ಷಕಿಯ ಮಡಿಲಲ್ಲೇ ಪ್ರಜ್ಞೆತಪ್ಪಿ ಕುಸಿದುಬಿದ್ದಿದ್ದಾನೆ. ಬಹುಶಃ ಆಕೆಯೂ ಇತರ ಶಿಕ್ಷಕರಂತೆ ಊಹಿಸದ ದುರಂತವಿದು.
ಎಳೆಯ ಮನಸ್ಸುಗಳ ಮೇಲೆ ಭಯದ ನೆರಳು....
ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಹಂತದ ಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳ ನರಮಂಡಲವು ಅತ್ಯಂತ ವೇಗವಾಗಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುವ ಹಂತದಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ. ಅತಿಯಾದ ಭಯ ಅಥವಾ ದಂಡನೆಗೆ ಒಳಗಾದಾಗ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಟಿಸೋಲ್, ಅಡ್ರಿನಾಲಿನ್ ನಂತಹ ಸ್ಟ್ರೆಸ್ ಹಾರ್ಮೋನ್ಗಳು ದಿಢೀರನೆ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತವೆ. ಇದು ರಕ್ತದೊತ್ತಡವನ್ನು ಏಕಾಏಕಿ ಹೆಚ್ಚಿಸಿ, ಶ್ವಾಸನಾಳಗಳನ್ನು ಸಂಕುಚಿತಗೊಳಿಸಿ, ಹೃದಯ ವೈಫಲ್ಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರಯಾಣದ ಆಯಾಸದಲ್ಲಿದ್ದ ಪ್ರಣಯ್ ತೇಜ್, ಆ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ತೀವ್ರ ಮಾನಸಿಕ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿ, ಉಂಟಾದ ನರವ್ಯೂಹದ ಆಘಾತದಿಂದಲೇ ಪ್ರಾಣ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿರಬಹುದು. ಹೋಮ್ವರ್ಕ್ ಎಂಬ ಕಾಗದದ ಹೊರೆಗಿಂತ, ಅದನ್ನು ಮಾಡದಿದ್ದರೆ ಬೀಳುವ ಏಟುಗಳ ಭಯ ಮತ್ತು ಇತರ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಮಾಡುವ ಅಜ್ಞಾನದ ಹೋಲಿಕೆ ಆ ಪುಟ್ಟ ಹೃದಯವನ್ನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು.
ರಕ್ತಸಿಕ್ತವಾಗುತ್ತಿರುವ ತರಗತಿ ಕೊಠಡಿಗಳು....
ವಿಶಾಖಪಟ್ಟಣದ ಘಟನೆ ಒಂದೇ ಅಲ್ಲ; ದೇಶಾದ್ಯಂತ ದಂಡನಾ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಹೂವಿನಂತಹ ಎಳೆಯ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಚಿವುಟಿಹಾಕುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿನ ಹಲವು ಉದಾಹರಣೆಗಳಿವೆ. 2010ರಲ್ಲಿ ಕೋಲ್ಕತ್ತಾದ ಲಾ ಮಾರ್ಟಿನಿಯರ್ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಹೋಮ್ವರ್ಕ್ ಮಾಡಿಲ್ಲವೆಂದು ಪ್ರಿನ್ಸಿಪಾಲ್ ಬೆತ್ತದಿಂದ ಹೊ*ಡೆದು ಅವಮಾನಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ರೌವಿತ್ ರಂಜನ್ ಎಂಬ ಎಂಟನೇ ತರಗತಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಆ*ಹ*ತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ. 2017ರಲ್ಲಿ ಹೈದರಾಬಾದ್ನ ಮಲ್ಕಾಜ್ಗಿರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಮ್ವರ್ಕ್ ಮಾಡಿಲ್ಲವೆಂದು ಐದನೇ ತರಗತಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯನ್ನು ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಮೊಣಕಾಲೂರಿಸಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಆಕೆ ಬಿಸಿಲಾಘಾತಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿ ಸಾ*ವನ್ನಪ್ಪಿದಳು. ಹಾಗೆಯೇ 2022ರಲ್ಲಿ ರಾಜಸ್ಥಾನದ ಜಾಲೋರ್ನಲ್ಲಿ ನೀರಿನ ಮಡಕೆಯನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದ್ದಕ್ಕೆ ಶಿಕ್ಷಕ ಹೊಡೆದಿದ್ದರಿಂದ ಒಂಬತ್ತು ವರ್ಷದ ಇಂದ್ರ ಮೇಘ್ವಾಲ್ ಮೆದುಳಿನ ರ*ಕ್ತಸ್ರಾವದಿಂದ ಮೃ*ತಪಟ್ಟರೆ, ಅದೇ ವರ್ಷ ಯುಪಿಯ ಔರೈಯಾದಲ್ಲಿ ಸ್ಪೆಲ್ಲಿಂಗ್ ತಪ್ಪು ಬರೆದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಹತ್ತನೇ ತರಗತಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ನಿಖಿಲ್ ದೋಹ್ರೆ ಶಿಕ್ಷಕನ ಹ*ಲ್ಲೆಯಿಂದ ಸಾ*ವನ್ನಪ್ಪಿದ್ದು ಈ ಅಮಾನವೀಯ ಶಿಕ್ಷಾ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಪರಮಾವಧಿಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.
ಕಾನೂನುಗಳು ವಿಸ್ತಾರ... ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಶೂನ್ಯ....
ಶಿಕ್ಷಣ ಹಕ್ಕು ಕಾಯ್ದೆ-2009 (ಸೆಕ್ಷನ್ 17) ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಕ್ಕಳ ಹಕ್ಕುಗಳ ರಕ್ಷಣಾ ಆಯೋಗದ (NCPCR) ಮಾರ್ಗಸೂಚಿಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ದೈಹಿಕವಾಗಿ ದಂಡಿಸುವುದು, ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಹಿಂಸಿಸುವುದು ಶಿಕ್ಷಾರ್ಹ ಅಪರಾಧ. ಮೊದಲ ತಪ್ಪಿಗೆ ದಂಡ, ಮರುಕಳಿಸಿದರೆ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಜೈಲು ಶಿಕ್ಷೆ ವಿಧಿಸುವ ಅವಕಾಶವಿದ್ದರೂ ವಾಸ್ತವ ಸ್ಥಿತಿ ಬೆಚ್ಚಿಬೀಳಿಸುವಂತಿದೆ. ದೇಶವ್ಯಾಪಿ ಸಮೀಕ್ಷೆಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಶೇ. 60ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಯಾವುದೋ ಒಂದು ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹಿಂಸೆಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ದೈಹಿಕ ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಶೇ. 30ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಜನರು ದೊಡ್ಡವರಾದ ಮೇಲೆ ತೀವ್ರ ಖಿನ್ನತೆ, ಹೃದಯ ಮತ್ತು ನರ ಸಂಬಂಧಿತ ಕಾಯಿಲೆಗಳಿಗೆ ತುತ್ತಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ವಿಶ್ವ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆ ಎಚ್ಚರಿಸಿದೆ. ನಿಯಮಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಇರಬೇಕಾದ ದೂರು ಪೆಟ್ಟಿಗೆಗಳು, ಕೌನ್ಸಿಲಿಂಗ್ ಕೇಂದ್ರಗಳು ಶೇ. 80ರಷ್ಟು ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಕನಿಷ್ಠ ಹೆಸರಿಗೂ ಜಾರಿಯಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.
ಪ್ರೀತಿಯೇ ಬೋಧನೆಗೆ ಅಡಿಪಾಯವಾಗಬೇಕು....
ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಸಿಟಿವಿ ಇದ್ದಿದ್ದರಿಂದಲೇ ಈ ದೃಶ್ಯಗಳು ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂದವು. ಆದರೆ ಕನಿಷ್ಠ ಕಣ್ಗಾವಲು ಇಲ್ಲದ ನಮ್ಮ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳ ಕಥೆಯೇನು? ಅಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಮೂಕ ರೋದನಗಳು ಹತ್ತಿಕ್ಕಲ್ಪಡುತ್ತಿವೆಯೋ? ಮಗು ಮೃತಪಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದ ಇದು ಸುದ್ದಿಯಾಯಿತು; ಆದರೆ ಪ್ರತಿದಿನ ದಂಡನೆಗೆ ಗುರಿಯಾಗುತ್ತಾ ಬದುಕಿದ್ದರೂ ಜೀವಚ್ಛವಗಳಾಗುತ್ತಿರುವ ಮಕ್ಕಳ ಮಾನಸಿಕ ಯಾತನೆಯ ಮಾತೇನು?
ಶಾಲೆ ಎಂದರೆ ಕುತೂಹಲವನ್ನು ಅರಳಿಸುವ ವೇದಿಕೆಯಾಗಬೇಕೇ ಹೊರತು ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಜೈಲಾಗಬಾರದು. ಆಟದ ಮೂಲಕ ಕಲಿಯುವ ಶಿಕ್ಷಣ ಪದ್ಧತಿ ಜಾರಿಗೆ ಬರಬೇಕು. ಶಿಕ್ಷಕರ ನೇಮಕಾತಿಯಲ್ಲಿ ವಿಷಯ ಜ್ಞಾನದ ಜೊತೆಗೆ ಮಕ್ಕಳ ಮನೋವಿಜ್ಞಾನ, ಕೋಪ ನಿಯಂತ್ರಣದ ತರಬೇತಿಯನ್ನು ಕಡ್ಡಾಯಗೊಳಿಸಬೇಕು. ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸುವ ಶಿಕ್ಷಕರ ಮಾನ್ಯತೆಯನ್ನು ರದ್ದುಪಡಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆಯಲ್ಲಿ ವಿಫಲವಾದ ಆಡಳಿತ ಮಂಡಳಿಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಕ್ರಿಮಿನಲ್ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳ ಮಾನಸಿಕ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಪೋಷಕರೂ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಶಿಕ್ಷೆಯ ಮೂಲಕ ವಿಧೇಯತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ಕೈಬಿಟ್ಟು, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ವಿದ್ಯೆ ಕಲಿಸುವ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವುದೇ ಪ್ರಣಯ್ ತೇಜ್ನಂತಹ ಕಂದಮ್ಮಗಳ ದುರಂತಕ್ಕೆ ನಾವು ನೀಡುವ ನಿಜವಾದ ಶ್ರದ್ಧಾಂಜಲಿ.
ಕಾಮೆಂಟ್ ಬಿಡಿ